Als kind wilde ik niets liever dan mijn moeder, die depressieve periodes kende, gelukkig zien. Daardoor leerde ik al vroeg afstemmen. Een waardevolle kwaliteit, maar het leverde me veel spanningsklachten op. 

Patronen die we in onze jeugd ontwikkelen, worden vaak onbewust een gewoonte. Bij mij betekende dat dat mijn aandacht vooral naar de ander uitging, terwijl ik de signalen van mijn eigen lichaam negeerde.

Na de opleiding fysiotherapie specialiseerde ik me in de psychosomatische fysiotherapie, gefascineerd door de samenhang tussen de klacht en de persoon. Door de opleiding haptonomie en door de jarenlange toepassing daarvan in mijn werk en eigen leven, leerde ik voelen en me bewust worden van wat er in contact met een ander gebeurt.

Toch kreeg ik migraine en merkte ik ook in mijn werk dat er iets ontbrak. Ik kon mensen helpen, maar niet altijd blijvend.

De opleiding zijnscoaching bood me een veel breder perspectief dan ik tot dan toe kende. Ik maakte kennis met het direct ervaren van wat er in mij leeft en met de gelaagdheid van het leven.

Door steeds opnieuw te onderzoeken wat ik voelde, ontdekte ik hoe je op een eenvoudige manier uit je hoofd en in je lichaam kunt komen. Het denken wordt stiller en er ontstaat ruimte om gevoelens, gedachten en gedragspatronen helder waar te nemen, zonder erin meegezogen te worden.

Gevoelens en emoties zijn niet iets om te vermijden, maar juist om te ervaren. Hoe meer je ze kunt toelaten, hoe minder ze je leven bepalen. Zo kunnen ze doen waarvoor ze bedoeld zijn: je steeds dichter bij jezelf brengen.

Mij heeft dit veel gebracht. De migraine verdween en ik leerde de verantwoordelijkheid te laten waar die hoort. Ik weet nu dat goed voor mezelf zorgen juist de basis is om er werkelijk voor anderen te kunnen zijn.

Ik zie dat cliënten zich deze manier van voelen met een beetje oefening ook redelijk makkelijk eigen maken. Ook bij hen maakt het de weg vrij naar herstel en naar een vrijer, lichter leven.